215
Χτυπημένος από τη νόσο ALS (Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση) έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 49 ετών ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής Παρασκευάς Άντζας, ο οποίος πάλευε για χρόνια με τη σκληρή αυτή εκφυλιστική ασθένεια του κινητικού νευρώνα.
Με αφορμή την είδηση του θανάτου του, ο Αγρινιώτης Άγγελος Μέντας προχώρησε σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση, στην οποία αναφέρεται στην εμπειρία του με τη συγκεκριμένη νόσο μέσα από την απώλεια του πατέρα του, πριν από 10 χρόνια.
Ο ίδιος περιγράφει πως η ALS δεν επηρεάζει μόνο τον ασθενή, αλλά ολόκληρη την οικογένεια, δοκιμάζοντας αντοχές, πίστη και ψυχική δύναμη σε καθημερινή βάση.
Αναφέρθηκε στις δύσκολες στιγμές που βίωσε, στις θεραπείες και στις προσπάθειες που έγιναν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, αλλά και στις συνεχείς εναλλαγές ανάμεσα στην ελπίδα και την απογοήτευση.
Παράλληλα, ο ίδιος στάθηκε στον ρόλο της μητέρας του, την οποία χαρακτηρίζει «στυλοβάτη» της οικογένειας, σημειώνοντας πως σήκωσε αθόρυβα ένα τεράστιο βάρος μέχρι το τέλος.
Ο Άγγελος Μέντας υπογραμμίζει ότι η ALS δεν καταστρέφει μόνο το σώμα, αλλά φθείρει και ψυχολογικά όσους βρίσκονται δίπλα στον ασθενή, δημιουργώντας συναισθήματα ενοχής, αδυναμίας και φόβου.
«Δέκα ολόκληρα χρόνια.
Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που μοιάζει σαν χθες. Η φωνή, το βλέμμα, η παρουσία ενός ανθρώπου που κάποτε γέμιζε το σπίτι ζωή και δύναμη, κι ύστερα η αργή, αδυσώπητη σιωπή της νόσου ALS να παίρνει κομμάτι κομμάτι όσα θεωρούσαμε αυτονόητα μέχρι τότε.
Η σημερινή απώλεια του Παρασκευά Άντζα έφερε ξανά στην επιφάνεια μια ασθένεια που πολλοί γνωρίζουν μόνο ως όνομα. Όσοι όμως την έζησαν μέσα στο σπίτι τους, ξέρουν ότι η ALS δεν χτυπά μόνο τον ασθενή. Δοκιμάζει ολόκληρες οικογένειες. Δοκιμάζει αντοχές, πίστη, αξιοπρέπεια και αγάπη.
Ο πατέρας μου έφυγε από αυτή τη νόσο πριν από δέκα χρόνια. Παλέψαμε όσο μπορούσαμε. Στην Ελλάδα, στο εξωτερικό, σε γιατρούς, εξετάσεις, θεραπείες, ελπίδες που άναβαν και έσβηναν γρήγορα. Κάθε μικρή βελτίωση γινόταν γιορτή. Κάθε υποτροπή έμοιαζε με γκρεμό. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως η ALS είναι μια ασθένεια που δεν καταστρέφει μόνο το σώμα. Φθείρει την εικόνα του ανθρώπου που αγαπάς μπροστά στα μάτια σου, τόσο σκληρά, που φτάνεις να παρακαλάς να λυτρωθεί για να μην υποφέρει άλλο.
Είναι ίσως το πιο δύσκολο συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Να αγαπάς τόσο πολύ κάποιον, ώστε να εύχεσαι να τελειώσει ο πόνος του, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να τον χάσεις.
Μέσα σε όλο αυτό, υπήρχε η μητέρα μου. Στυλοβάτης. Από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία ανάσα. Εκεί όταν όλα κατέρρεαν, εκεί όταν η κούραση ξεπερνούσε τα ανθρώπινα όρια, εκεί όταν η ελπίδα λιγόστευε. Άνθρωποι σαν κι εκείνη σηκώνουν αθόρυβα έναν σταυρό που κανείς δεν μπορεί πραγματικά να καταλάβει αν δεν τον ζήσει. Και πολλές φορές αυτοί οι άνθρωποι μένουν στο περιθώριο της ιστορίας, ενώ είναι οι πραγματικοί ήρωες.
Η ALS είναι μια σκληρή ασθένεια. Ανελέητη. Όμως μέσα σε αυτή τη σκληρότητα, υπάρχουν και πράγματα που δεν μπορεί να αγγίξει: η αγάπη, η φροντίδα, το κράτημα ενός χεριού, η αξιοπρέπεια που προσπαθείς να προστατεύσεις μέχρι το τέλος.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, δεν μένει μόνο ο πόνος. Μένει και η μνήμη. Μένει η ευγνωμοσύνη για όσα έζησες με τον άνθρωπό σου. Μένει η δύναμη που σου άφησε χωρίς να το ξέρει. Και μένει η ανάγκη να θυμόμαστε όσους πάλεψαν αυτή τη μάχη σιωπηλά.
Υπάρχουν όμως πληγές που δεν κλείνουν ποτέ ολοκληρωτικά.
Και μία από αυτές είναι οι σκέψεις που κάνουμε χρόνια μετά, όταν μένουμε μόνοι με τις αναμνήσεις και τις σιωπές μας.
Τα βάζω πολλές φορές με τον εαυτό μου. Για τις στιγμές που δεν ήμουν εκεί όσο θα έπρεπε. Για τις επισκέψεις που ανέβαλα. Για τον φόβο που με έκανε να απομακρυνθώ από μια πραγματικότητα που δεν άντεχα να αποδεχτώ. Ίσως μέσα μου να πίστευα πως αν δεν κοιτάξω κατάματα την ασθένεια, δεν θα είναι αληθινή. Μα η αλήθεια ήταν πάντα εκεί, σκληρή και αμείλικτη.
Η ALS δεν διαλύει μόνο το σώμα του ανθρώπου που νοσεί. Βάζει σε δοκιμασία και όσους τον αγαπούν. Σε γεμίζει ενοχές, αδυναμία, θυμό και έναν αβάσταχτο φόβο για το αναπόφευκτο. Κι όταν όλα τελειώσουν, μένεις να μετράς όσα έκανες και κυρίως όσα πιστεύεις πως δεν έκανες.
Όμως η αγάπη δεν μετριέται με επισκέψεις, ούτε με ώρες παρουσίας. Μετριέται με όσα κουβαλάς μέσα σου ακόμη και μετά από δέκα χρόνια. Με τον πόνο που δεν έσβησε. Με τη μνήμη που παραμένει ζωντανή. Με τη σκέψη που επιστρέφει ξανά και ξανά στον άνθρωπό σου.
Και θέλω να πιστεύω πως οι γονείς βλέπουν πάντα πιο βαθιά από τις ενοχές των παιδιών τους. Βλέπουν την αγάπη, ακόμη κι όταν αυτή κρύβεται πίσω από φόβο, αδυναμία ή σιωπή.
Ελπίζω να με έχεις συγχωρέσει.
Ίσως όμως, κάπου βαθιά, να το είχες κάνει από την πρώτη στιγμή.
Για πάντα κοντά μας.
1954-2016»
Δείτε την ανάρτηση:
Φωτογραφία αρχείο: Eurokinissi