346
Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε η κηδεία της Μαρίας Μπίμπα στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αγρινίου, παρουσία συγγενών, φίλων και πλήθους κόσμου που έσπευσε να την «αποχαιρετήσει».
Στον επικήδειο λόγο του Συλλόγου Απανταχού Κρυονεριτών «Ο Δαμιανός» έγινε ιδιαίτερη αναφορά στην προσωπικότητα και την προσφορά της εκλιπούσας, η οποία υπηρέτησε με αφοσίωση τον σύλλογο ως αντιπρόεδρος. Τονίστηκε η βαθιά της αγάπη για τα Κρυονέρια, η ανιδιοτελής προσφορά της στην τοπική κοινωνία, καθώς και η ενεργή παρουσία της σε κάθε δράση και εκδήλωση.
Ο σύλλογος στάθηκε στον δυναμισμό, την εργατικότητα και το ήθος της, υπογραμμίζοντας πως υπήρξε άνθρωπος της προσφοράς και της ενότητας, που στήριξε με πράξεις τους συνανθρώπους της. Ιδιαίτερη μνεία έγινε και στην πίστη της, αλλά και στη δύναμη ψυχής που επέδειξε ακόμη και στις δύσκολες στιγμές της υγείας της.
Ο επικήδειος του Συλλόγου Απανταχού Κρυονεριτών «Ο Δαμιανός»:
«Αποχαιρετήσαμε την Μαρία μας με τον πιο κάτω επικήδειο
Μαρία μας,
Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ, στην ενορία σου, την Αγία Βαρβάρα, στην εκκλησία που τόσο αγαπούσες, για να σου πούμε το πιο δύσκολο «αντίο».
Σε αυτόν τον ιερό χώρο, που τόσες φορές στάθηκες με ευλάβεια, με πίστη και ταπεινότητα, ερχόμαστε τώρα εμείς, με βαριά καρδιά, να αποχαιρετήσουμε εσένα, τη δική μας Μαρία Μπίμπα.
Η σιωπή σήμερα είναι διαφορετική… Είναι βαριά, είναι γεμάτη από μνήμες, από εικόνες, από στιγμές που δεν θα ξαναζήσουμε με τον ίδιο τρόπο.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, ακούγεται δυνατά η παρουσία σου. Γιατί εσύ, Μαρία μας, δεν ήσουν ποτέ απλώς ένας άνθρωπος. Ήσουν δύναμη, ήσουν προσφορά, ήσουν αγάπη.
Μαρία μας,
Στεκόμαστε μπροστά σου και δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι δεν θα σε ξαναδούμε να χαμογελάς, να τρέχεις, να οργανώνεις, να φροντίζεις τους πάντες και τα πάντα. Δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε ότι η φωνή σου, που πάντα είχε μια λέξη ενθάρρυνσης, μια ιδέα, ένα σχέδιο, δεν θα ακουστεί ξανά με τον ίδιο τρόπο.
Η σχέση σου με τα Κρυονέρια δεν ήταν μια απλή σχέση. Ήταν δεσμός ζωής. Ήταν κάτι βαθύτερο, σχεδόν ιερό. Το χωριό ήταν το καταφύγιό σου, η πηγή της δύναμής σου, το σημείο αναφοράς της ψυχής σου. Δεν υπήρχε φορά που να μιλήσεις για τα Κρυονέρια χωρίς να φωτίζεται το πρόσωπό σου.
Και το έλεγες… το έλεγες με εκείνη την απλότητα που σε χαρακτήριζε, αλλά και με μια αλήθεια που συγκινούσε όλους μας: “Όταν πάω στο χωριό νιώθω ότι παίρνω ζωή και δύναμη”. Αυτή η φράση δεν ήταν απλώς λόγια. Ήταν η ίδια σου η ζωή.
Ως Αντιπρόεδρος του Συλλόγου μας «Απανταχού Κρυονεριτών ο Δαμιανός», δεν περιορίστηκες ποτέ σε έναν τίτλο. Δεν ήσουν των τύπων, δεν ήσουν των θέσεων. Ήσουν της ουσίας. Ήσουν η ψυχή και ο ακούραστος εργάτης.
Πίσω από κάθε εκδήλωση… ήσουν εσύ. Πίσω από κάθε επιτυχία… ήσουν εσύ. Πίσω από κάθε δυσκολία που ξεπερνιόταν… πάλι ήσουν εσύ.
Αθόρυβα. Χωρίς να ζητάς τίποτα. Χωρίς να περιμένεις αναγνώριση.
Στα πανηγύρια… εκεί, από νωρίς, να ετοιμάζεις, να φροντίζεις, να αγχώνεσαι για να πάνε όλα καλά.
Στους χορούς… να τρέχεις από τραπέζι σε τραπέζι, να υποδέχεσαι τον κόσμο σαν να ήταν όλοι οικογένειά σου.
Στο ετήσιο αντάμωμα… να δίνεις την ψυχή σου για να ενωθούν οι άνθρωποι, να γεμίσει ο τόπος χαρά. Στη γιορτή του Άη Δημήτρη… πάλι να προσφέρεις με πίστη, με σεβασμό, με συγκίνηση.
Ήσουν εκεί σε όλα. Και ήσουν πάντα η ίδια: απλή, δοτική, αληθινή.
Και μέσα σε όλα αυτά, είχες πάντα δίπλα σου τον Παναγιώτη σου. Τον άνθρωπό σου. Αλλά ακόμη κι εκεί… ήσουν εσύ που τον ενέπνεες, που τον ενθάρρυνες, που τον παρότρυνες να προσφέρει, να συμμετέχει, να γίνεται κομμάτι αυτής της κοινής προσπάθειας για το καλό όλων.
Η αγάπη σου δεν ήταν παθητική. Ήταν ενεργή. Ήταν πράξη.
Δεν σταματούσες ποτέ να σκέφτεσαι το αύριο. Πάντα είχες μια ιδέα, ένα όραμα, ένα σχέδιο. Πώς να γίνει το χωριό καλύτερο. Πώς να δυναμώσει ο σύλλογος. Πώς να κρατηθούν οι άνθρωποι ενωμένοι. Πώς να μη χαθεί η παράδοση, η μνήμη, η ταυτότητα.
Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές… όταν η υγεία σου άρχισε να δοκιμάζεται… εσύ δεν σταμάτησες. Δεν κλείστηκες στον εαυτό σου. Δεν απομακρύνθηκες.
Αντίθετα… προσπαθούσες. Με κάθε τρόπο. Με κάθε δύναμη που σου είχε απομείνει. Να ανέβεις στο χωριό. Να είσαι εκεί. Να νιώσεις αυτή τη ζωή που τόσο αγαπούσες.
Αυτό ήσουν, Μαρία μας. Μια ψυχή που δεν λύγιζε εύκολα. Και η πίστη σου… βαθιά, ουσιαστική, αληθινή.
Η Παναγίτσα σου… η μεγάλη σου αγάπη. Εκεί έδωσες ένα κομμάτι από την καρδιά σου. Ο επιτάφιος της Παναγίας… έργο μοναδικό. Όχι απλώς ένα αντικείμενο. Αλλά μια κατάθεση ψυχής.
Τον έφτιαξες με απίστευτο μεράκι. Με αμέτρητες ώρες δουλειάς. Με κόπο, με προσωπικά έξοδα, με μια δύναμη που ξεπερνούσε τα ανθρώπινα όρια. Και το πιο συγκλονιστικό… ακόμη κι όταν οι δυνάμεις σου σε εγκατέλειπαν, εσύ συνέχιζες.
Γιατί για σένα, η προσφορά δεν ήταν επιλογή. Ήταν τρόπος ζωής.
Και η Αμπελακιώτισσα… πόσο την αγαπούσες. Πόσες φορές βρέθηκες εκεί. Πόσες φορές στάθηκες με σεβασμό και προσευχή. Πόσες φορές πρόσφερες σιωπηλά, χωρίς να το μάθει κανείς.
Αυτός ήταν ο χαρακτήρας σου. Να δίνεις… χωρίς να φαίνεσαι. Να προσφέρεις… χωρίς να ζητάς.
Και δεν ήταν μόνο το χωριό. Ήταν και οι άνθρωποι. Πόσους βοήθησες… πόσους στήριξες… πόσους κράτησες όρθιους σε δύσκολες στιγμές. Με έναν λόγο, με μια πράξη, με μια παρουσία.
Ο αλτρουισμός σου δεν είχε όρια.
Και τώρα… τώρα που στεκόμαστε εδώ, συνειδητοποιούμε το μέγεθος της απουσίας σου. Ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα. Ένα κενό που θα το νιώθουμε σε κάθε μας βήμα.
Γιατί λείπει η Μαρία που θα έλεγε «μην ανησυχείτε, θα το κανονίσω».
Λείπει η Μαρία που έβρισκε τη λύση.
Λείπει η Μαρία που ένωνε τους ανθρώπους.
Μαρία μας…
Έκανες όνειρα. Πολλά όνειρα. Είχες σχέδια που δεν πρόλαβες να δεις να γίνονται πραγματικότητα. Είχες στόχους που έμειναν στη μέση.
Αλλά θέλουμε να μας ακούσεις… όπου κι αν βρίσκεσαι. Εμείς είμαστε εδώ για εσένα Μαρία, εμείς θα συνεχίσουμε την προσπάθειά σου και το όραμά σου για να φτιάξουμε αυτό που ήθελες.
Δεν θα αφήσουμε το έργο σου να χαθεί. Δεν θα αφήσουμε τη μνήμη σου να ξεθωριάσει. Θα είσαι παρούσα σε κάθε μας βήμα. Σε κάθε εκδήλωση.
Σε κάθε προσπάθεια. Σε κάθε χαμόγελο που θα γεννιέται στο χωριό μας.
Γιατί εσύ… είσαι κομμάτι του. Καλό σου ταξίδι, Μαρία μας…Με αγάπη βαθιά. Με σεβασμό απέραντο. Με ευγνωμοσύνη που δεν χωρά σε λόγια.
Αιωνία η μνήμη σου».