213
Ευλαβής από μικρός βοήθησε με όλες του τις δυνάμεις τα μικρότερα αδέλφια του. Αποφοίτησε από το Ελληνικό Σχολαρχείο το 1890. Αργότερα, διορίστηκε Γραμματοδιδάσκαλος και επιπλέον εργάστηκε και ως Γραμματέας στο Ειρηνοδικείο Αγρινίου.
Όμως, ο π. Απόστολος αγαπούσε το Θεό και ήθελε να διακονήσει την Εκκλησία που τόσο πολύ αγαπούσε. Συμπαραστάτες στο ποιμαντικό του έργο πάντα είχε τα μικρότερα αδέλφια του, τα οποία παρακολουθούσαν τους πνευματικούς του αγώνες. Ο π. Απόστολος παντρεύτηκε τη Μαρία Μαρκοπούλου από το Αγρίνιο, την οποία έχασε πολύ γρήγορα και αφιερώθηκε στα έργα της Εκκλησίας.
Ο λαός του Αγρινίου βρήκε στο πρόσωπο του αγίου κληρικού το στήριγμα, που είχε ανάγκη, για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τις αγωνίες της εποχής. Ο π. Απόστολος ζητούσε επίμονα από τον άγιο Χριστοφόρο να βρεθεί λύση στα προβλήματά του, τα οποία συνήθως σχετίζονταν με την ανοικοδόμηση του ιερού ναού του Αγίου Χριστοφόρου και με θέματα που αφορούσαν τους ενορίτες του. Ας μην λησμονούμε ότι ο άγιος Χριστοφόρος καθιερώθηκε ως Πολιούχος του Αγρινίου ύστερα από επίμονο αγώνα του Παπαποστόλη. Επίσης, ο σεβαστός ιερέας καθιέρωσε τις εορταστικές εκδηλώσεις ‘’ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΕΙΑ’’. Οι κάτοικοι του Αγρινίου εξακολουθούν να τα γιορτάζουν μέχρι σήμερα, τιμώντας τη μνήμη του.
Παρέλαση 25ης Μαρτίου 1956 επί της πλατείας Δημοκρατίας Αγρινίου. (Από το βιβλίο Κ. Αρκουμάνη, ”Αρχιμανδρίτης Απόστολος Φαφούτης. Η ζωή και το έργο του”, Αγρίνιο: εκδ. Δήμος Αγρινίου, 2023)
Ο Παπαποστόλης ενίσχυσε οικονομικά πολλά φτωχά παιδιά για ανώτερες σπουδές και βοήθησε πολλές κοπέλες να εργαστούν και να παντρευτούν. Προωθούσε τους νεότερους και καλούσε στο ναό νέους ιεροκήρυκες, οι οποίοι προσπαθούσαν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο χώρο της θεολογίας. Ο ίδιος ασκούσε έντονη επίδραση στους κατοίκους του Αγρινίου και κυρίως στους Αγιοχριστοφορίτες, οι οποίοι προσέτρεχαν να τον συμβουλευτούν για διάφορα θέματα που τους ταλαιπωρούσαν, ενώ άλλοι τον επισκέπτονταν για να πάρουν την ευχή του.
Είχε αδιαμφισβήτητα χαρίσματα: την αγάπη στον πλησίον, την ελεημοσύνη, την ταπείνωση, την αφιλοχρηματία, την αισιοδοξία, την επιείκεια και τη γενναιότητα. Ο Παπαποστόλης ήταν ένας πνευματικός άνθρωπος που ήθελε να φέρει τους άλλους στο δρόμο του Θεού.
Τα τραγικά χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου στο Αγρίνιο ο Παπαποστόλης στήριξε τους πιστούς με το λόγο του και το πνευματικό του έργο. Επισκεπτόταν τους ασθενείς, τους παρείχε φάρμακα και προμήθευε τους ταλαίπωρους πεινασμένους Αγρινιώτες με λάδι και διάφορα τρόφιμα. Λίγο πριν την κοίμησή του ο Παπαποστόλης προείδε το τέλος του. Εξομολογήθηκε και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Στις 13 Αυγούστου του 1960 και ώρα 18.00 παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο. Η μοναδική του περιουσία ήταν ο επιστήθιος Σταυρός του και τα παπούτσια του.
Ο Παπαποστόλης κατά τη διάρκεια εθνικής εορτής με συμπατριώτες του. (Από το βιβλίο Κ. Αρκουμάνη, ”Αρχιμανδρίτης Απόστολος Φαφούτης. Η ζωή και το έργο του”, Αγρίνιο: εκδ. Δήμος Αγρινίου, 2023)
Το 1956 ο Δήμος Αγρινίου τίμησε τον Παπαποστόλη δίνοντας το όνομά του σε μία οδό της πόλης. Κάποιος εκπρόσωπος του Δήμου είχε προτείνει στον Παπαποστόλη να φιλοτεχνήσουν την προτομή του με καλυμμαύχι. Ο ευλαβής κληρικός ουδέποτε ήθελε να αντικρύσει το πρόπλασμα της προτομής του, παρά τις παρακλήσεις της Δημοτικής Αρχής του Αγρινίου. Ήταν ένας ταπεινός και σεμνός άνθρωπος που δεν επεδίωκε τη δόξα και την προβολή.
Ας παραδειγματιστούμε από την αθωότητα και την απλότητα του μακαριστού π. Αποστόλου Φαφούτη.
Να έχουμε την ευχή του!
Κωνσταντίνα Α. Αρκουμάνη (εκπαιδευτικός-θεολόγος)